Кірыла Анохін

Асцярожна, дрэвы зачыняюцца

Вершы

2012

* * *

на небе няма вёдраў

яно проста лье

як з вядра

і між намі не ноч

а проста цёмна

як ноччу

і мы не адны

мы проста цэлае

як адно

пакуль не стала светла

пакуль не скончыўся дождж

і мы ляжым тут удваіх

давай спадзявацца

што нас ніхто не заб’е

мы проста будзем спаць

як забітыя

* * *

там звонку

на кожнай вуліцы

халодна мокра і брудна —

ты нікуды не выходзіш

з галавы

* * *

заўтра

каб паспець сустрэцца

з табой

трэба прачнуцца

а лепшай гадзіне

хаця

і гэта запозна

* * *

раней

кожны ўчынак

патрабаваў тваёй ацэнкі

цяпер

ён проста

патрабуе

цябе

* * *

твой узрост

вагаецца

на грані голасу

краі броваў

у якім няма выхаду

да мора

дык колькі табе?

усе даюць столькі

колькі ты й маеш

а я б аддаў усё

* * *

штоночы

танчачы голым у полі

я буду выклікаць

дождж

каб ён даваў табе расці

каб кожную раніцу

бачыць

як

распускаюцца

твае вочы

* * *

калі я буду тануць

у наступным возеры

вазьмі свае рукі

і зачапіўшы мяне за жывое

выцягні яго

* * *

табе бракуе моцы

каб стрымаць сваё слова

яно ўцякае й гучна селіцца ў маім вуху

ты абхопліваеш мочку вуснамі

праводзіш языком па ракавіне

і

забіраеш сваё слова назад

* * *

хацеў выбіць шыбы

а там вясна

хацеў разбіць голаў

а там ты

* * *

раскажы мне

пад сакрэтам

пад коўдрай

толькі між намі

казку

пра ноч

і яна здзейсніцца

пад сакрэтам

пад коўдрай

толькі між намі

* * *

хто калі не я

каго

калі не цябе

* * *

вось і ўсё

а я чакаў усяго толькі

толькі і ўсяго

ну вось

і ўсё

* * *

знікла без вестак

гады таму

раніцай

выйшла з пены марской

і не вярнулася

* * *

люблю

   калі ты

любіш

   калі я

* * *

тут няўтульна

голая сцяна

прыкрывае сорам гадзіннікам

як і я

паказваючы

што час ісці

* * *

падчас сеансу пытанняў

лёгкія лунаюць вакол нас

цяжкія падаюць мне ў лоб

а тыя

на якія я не магу адказаць

віснуць у паветры

ўтвараючы пятлю

прызначаную

для маўчання

* * *

мне дваццаць тры

а табе трынаццаць

разам нам 36

значыць

кожнаму па 18

калі мы разам

мы адчуваем сваё паўналецце

і робім

як паўналетнія

* * *

— дабранач —

трымаючы ў вільготных руках

гэтае слова

я перадаю ў твае

пакладзі яго побач

каб яно лашчыла

калі й не цябе

то хаця б

твой слых

* * *

мой мерны ложак

не далічваецца

тваёй паловы

інгрэдыентаў

для прыгатавання

добрага сну

* * *

мой ход канём:

з я1

знікае твая фігура

* * *

а помніш

мы з табой

вызвалілі

дваіх вязняў

сумнення?

гімнастыка

глыбокае дыханне

ногі разам

рукі на шырыні

тваіх

плеч

* * *

адклаў заўтра

на чорны дзень

каб яно ўсё ж такі настала

калі што

* * *

апусціцца яшчэ

ніжэй

няма куды

нагружаюся сорамам

каб скрозь зямлю

праваліцца

* * *

заблукалым дзіцём

шукаючы выйсце

са свайго лядашчага

лесу

ўжо чую

як асцярожна

зачыняюцца

дрэвы

* * *

вось і дажыў да вясны

перажыць бы

* * *

тэорыя

новае

магілы

у аснову

пакладзены

я

* * *

адзінота разліваецца па зямлі

растуць хвалі новага

сусветнага патопу

сыходзячы пад ваду

бласлаўляю ўсіх

хто збудаваў свой каўчэг

і знайшоў сабе пару

* * *

ноч выпівае

бутэльку белага святла

і становіцца днём

я выпіваю

бутэльку чырвонага

і ванітую

* * *

хвароба

запаленая галава

круціцца

вакол сваёй восені

зрываецца на плячо

падае пад ногі

згарае ад чакання

тваіх зімных рук

якія вернуць

усё

на свае месцы

* * *

на ўваходзе ў маё становішча

вытры аб мяне ногі

я толькі што вымыў падлогу

* * *

ніводная

сістэма мераў і вагі

не прадугледжвае

вымярэнне майго

стану —

каму патрэбныя

мае

цяжкасці?

* * *

згубіў

лагічны ланцуг

жыцця

больш

нішто

не трымае

Хайку

1.

Верасень. Тыя,

што не лятуць у вырай,

ідуць у школу.

2.

Спыніўся сярод

восені. Засыпала

лісцем дарогу.

3.

Лістапад. Вецер

вырывае ў мяне з рук

твой апошні ліст.

4.

Гнуцца дрэвы. Ім

нельга пайсці ні з ветрам,

ні супраць яго.

5.

Выпаў першы снег.

Сусед пабег з дываном

хутаць немаўля.

6.

Вярнулася на

дзень сонца. Паглядзець, як

мы тут без яго.

7.

АДЛІГА

Зіма спускае

за сабой ваду ва ўні-

тазе горада.

8.

Вясна. На дрэвах

лопнулі пупышкі ад

такога шчасця.

9.

На шашы затор.

Побач — адзін камбайн на

цэлае поле.

10.

Хрыстос прызямліўся

між тваіх грудзей.

Вас дваіх цалую.

* * *

вецер падымае фіранку

нібы спадніцу

пад ёй бачна неба

* * *

гісторыя неба

багатая на маштабныя буры

і гучныя навальніцы

якія змяняліся перыядамі суцэльнай

або пераменнай

воблачнасці

але з-пад увагі даследчыкаў

часта выпадалі этапы

калі на небе абсалютна нічога не адбывалася

і гэта нягледзячы на тое

што менавіта ў такія моманты

ясна бачна

што

за ўсім гэтым стаіць

пераймаючы Канта

на што ты спадзяешся

калі робіш

немаведама што?

* * *

усё сышло на нішто —

і што было нічым

стала ўсім

* * *

дзякуй

я сам

прабач

я сам

калі ласка

я сам

ды сам я!

ды сам ты!

* * *

паглядзі на зіму

і ніколі

так

не рабі

* * *

у гэтай яме

ўсё сваё жыццё

граў

сумны аркестр

таму што яму не хапіла нот

выбрацца

* * *

пасля ўсяго

што між намі

* * *

каб пазбегнуць

выпадку падзення

паважаныя пасажыры

трымайцеся

вы

спецыяльна для гэтага

прадугледжаныя

* * *

звесткі

пра самых шчаслівых

людзей

да нас

не дайшлі

мы

мусім дайсці

да іх

самі

* * *

M.

мой мяккі баранчык

часта засынае

скруціўшыся ў мяне на каленях

яму сняцца

ружжы

яму сніцца

як ён з’ядае

лішнюю літару «ж»

каб можна было спаць

спакойна

* * *

усіх пералічаных

прашу

не лічыць мяне

* * *

на зломе эраў

наша стане не нашай

гады — нягодамі

знакі — нязначнымі

мы — нямымі

* * *

няма

ні бога

ні зданяў

ні прыхадняў з космасу

нікому

мы

не патрэбныя

Рэдактары Віталь Рыжкоў, Андрэй Хадановіч

Дызайн вокладкі Nick Antipov

Вёрстка Веры Бохан

Мастак Крысціна Карбоўская

Карэктар Алена Пятровіч

lit-bel.org